یارب آن عطر ناب را برسان حضرت آفتاب را برسان آن سوار دلیر را بفرست عزمِ پا در رکاب را برسان خیمه عمرمان عطش دارد یا ابالفضل! آب را برسان انقلاب از دعای او باقی است صاحب انقلاب را برسان یا اباصالح ادرکنی . . .
اللًّهُـ‗__‗ـمَ صَّـ‗__‗ـلِ عَـ‗__‗ـلَى مُحَمَّـ‗__‗ـدٍ وَ آلِ مُحَمَّـ‗__‗ـَد در این دنیای متضاد که در هر لحظه هزاران مکتب مانند قارچ سبز می شوند و هرکدام به ره خود می خوانند تا انسان را به سطحی از آزادی ، عدالت ، امنیت ، رفاه و... برسانند. بر ما شیعیان سوال است که چرا کاری نمیکنیم آن هم وقتیکه مکتب ما انسان را بالاتر از اینها میداند؟!! چرا که رسیدن به امنیت و رفاه و ... در حقیقت در سطح کندوی عسل زندگی کردن است که در کندو ؛ زنبورها به این مهم دست یافته اند ، در حالیکه اگر انسان هم ، تکاملش در رسیدن به این ها بود به این همه استعداد و توانایی نیاز نداشت؟ سوال است که از نظر ما تکامل در چیست؟ سوال است که آیا ما به عمق تشیع دست یافته ایم تا درباره آن تبلیغ کنیم؟ سوال است که تلاش ما در چه راهی است و به کجا می انجامد. و سوال است که آیا ما با ظاهری نگریستن نردبان دشمن نشده ایم؟ تمام این سوالات را باید از خود بپرسیم.